14 listopada 2020 byłem mentorem na pierwszej online’owej edycji Girls.js. COVID-19 przeniósł wszystko do sieci; chciałem zobaczyć, czy da się tak samo wspierać uczestniczki. Energia i chęć nauki były realne mimo ekranu.
Przed warsztatami myślałem, jak zapewnić wsparcie bez „zajrzenia przez ramię”. Organizatorzy ogarnęli logistykę i technikę, więc mogliśmy skupić się na nauce. Materiały były przejrzyste i dopasowane do poziomu; każde zadanie wynikało z poprzedniego. Jako mentor mogłem skupić się na wyjaśnianiu niuansów i rozwiązywaniu konkretnych problemów.
CodeSandbox z opcją Live okazał się strzałem w dziesiątkę. Miałem w czasie rzeczywistym dostęp do kodu wszystkich uczestniczek, mogłem szybko przełączać się między środowiskami, łapać błędy zanim wywołają frustrację i pokazywać na żywo, jak debuguję. Zamiast „zrób tak” – cały proces myślowy. Dla początkujących to duża różnica.
Obawiałem się, czy uda się stworzyć ciepłą atmosferę online. Wątpliwości zniknęły w pierwszych minutach. Uczestniczki pytały, eksperymentowały z kodem. Moment, gdy ktoś przechodzi z „chyba nie działa” do „o, działa!”, przypomina mi, po co w ogóle dzielę się wiedzą. Te małe zwycięstwa – pierwszy naprawiony bug, zrozumiana pętla, wystylowany element – budują pasję do programowania.
Format online, wymuszony pandemią, otworzył drzwi osobom, które nie mogłyby przyjechać na stacjonarki. Mentoring online wymaga jednak innego rytmu: częściej sprawdzać, czy ktoś nadąża, zachęcać do pytań. W wirtualnej przestrzeni łatwiej się zgubić, więc jako mentorzy musieliśmy być bardziej uważni.
Girls.js uczy konkretów, ale równie ważne jest budowanie pewności, że programowanie jest dla każdego. Dla mnie mentoring to oddanie społeczności części tego, czego sam się nauczyłem. Dziękuję organizatorom i uczestniczkom. Jeśli myślisz o nauce programowania – śledź Girls.js i przyjdź na warsztaty, stacjonarne lub online.
